Γράφει το Kotsaki Μια παράσταση με πρωτότυπο κείμενο της Εφης Μεράβογλου που ανέβηκε στο Θέατρο Ελυζέ για δύο μήνες. Στο Dreamville όλα λειτουργούν τέλεια...οι κάτοικοι λένε μόνο την αλήθεια και δεν υπάρχει εξαπάτηση. Μια πόλη που μοιάζει σαν ψέμα αλλά ζει τόσο αληθινά μέσα στη δική της πραγματικότητα. Αραγε συμβαίνουν όλα αυτά που είδαμε επι σκηνής ή είναι όλα στο μυαλό της πρωταγωνίστριας που μοιάζει χαμένη στις φαντασιώσεις της για αόρατους εχθρούς που τους παρακολουθούν όλους;
Αφού είδαμε την παράσταση, μιλήσαμε με την δημιουργό ζητώντας της να μας μιλήσει για το Dreamville και το...
πως αντιλαμβάνεται η ίδια την αλήθεια και το ψέμα καθώς και για τα όρια που ακροβατεί η πόλη αδυνατώντας να διαλέξει πλευρά.
πως αντιλαμβάνεται η ίδια την αλήθεια και το ψέμα καθώς και για τα όρια που ακροβατεί η πόλη αδυνατώντας να διαλέξει πλευρά.
Παρακάτω λοιπόν, υπάρχει μια ανάλυση του έργου με συνδυασμό των απόψεων της Εφης Μεράβογλου και της προσωπικής μου γνώμης ως θεατής, λειτουργώντας σαν ένα αφιέρωμα μετα την ολοκλήρωση των παραστάσεων.
Το πρωτότυπο αυτό κείμενο πήρε ζωή μέσα στο καλοκαίρι που μας πέρασε. Σχεδόν οξύμωρο το πως δημιουργήθηκε αυτό το δράμα εν μέσω μιας φωτεινής και ξέγνοιαστης εποχής .. H οποία βέβαια τα τελευταία χρόνια μπορεί να επικαλείται αυτόν τον χαρακτηρισμό μόνο ως ανάμνηση αφού ψυχολογικά και συναισθηματικά μόνο αναζωογονητικά δεν λειτουργεί πλέον. Ίσως λοιπόν η Έφη Μεράβογλου να ήταν τόσο επηρεασμένη από τους καιρούς που ζούμε ώστε να δημιουργήσει αυτό το έργο.
Το Dreamville είναι ένα μέρος κατ' αρχήν τρομακτικό. Όχι υπό την στενή έννοια του όρου αλλά μιλώντας κυρίως ψυχολογικά. Ένα μέρος που όλοι λένε την αλήθεια, που δεν υπάρχουν κανόνες ευγενείας και κοινωνικά πρέπει. Ένα μέρος χωρίς γεωγραφικούς και χρονικούς περιορισμούς...υπάρχει απλά κάπου. Ένα μέρος που στην Έφη θα φαινόταν βαρετό να ζει! Φαίνεται ότι η ίδια πιστεύει στην γενική ισορροπία των πραγμάτων, λίγη και σωστή ισόποση δόση από όλες τις πτυχές του ανθρώπινου μυαλού και συναισθηματικού κόσμου και όχι στην μονόπλευρη συμπεριφορά ακόμη και αν αυτή εκπορεύεται από τις καλύτερες προθέσεις. Όταν όλοι φέρονται σωστά και καθώς πρέπει που είναι η διαφοροποίηση και η αλληλεπίδραση ;
Έπειτα, το Dreamville μοιάζει παρανοϊκά καλοπροαίρετο. Θα μπορούσε να υπάρξει μια τέτοια πόλη ή όλα αυτά είναι απλά αποκύημα ενός διαταραγμένου μυαλού ; Κάπου, κάποτε όλα μπορεί να υπήρξαν αλλά από την σκοπιά της Mandy Perkins, της πρωταγωνίστριας που μας αφηγείται μια εβδομάδα από την ζωή της πόλης, φαίνονται μάλλον πλαστά ώστε δικαιολογήσουν την δική της παράνοια που την οδήγησε σε πράξεις που το μυαλό της αρνείται να δεχτεί ότι έκανε. Πόσες φορές έχουμε όλοι εγκλωβιστεί σε εμμονές που δεν μας αφήνουν να δούμε ξεκάθαρα τα πράγματα και πόσοι ξεπερνούν αυτή την οριακή γραμμή που τελειώνει η λογική και αρχίζει ένας δικός τους κόσμος ; Ο χρόνος σταματάει και το μυαλό δημιουργεί ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο για να σωθεί από την αβάσταχτη πραγματικότητα.
Κάπως έτσι - με πολλές φιλοσοφίες, ανησυχίες, αναπάντητα και ρητορικά ερωτήματα- ξεκίνησε η Εφη Μεράβογλου να δημιουργεί το Dreamville. Εμπνεύστηκε από προσωπικά βιώματα και εμπειρίες και φυσικά μεγάλες ταινίες του κινηματογράφου αλλά δεν υποστήριξε οτι ο θεατής του δικού της έργου θα δει μια παραλλαγή αυτών. Αυτές ήταν το έναυσμα για να χτίσει τον δικό της κόσμο και λειτούργησαν σαν ένα στέρεο σκαλοπάτι για να πατήσει αρχικά πάνω τους αλλά απο εκεί και πέρα ο δρόμος που ανοίγει είναι καθαρά προσωπικος και τον περπατάει προσεχτικά χωρίς υπερβολές.
Το πιο σημαντικό, φυσικά, στις νέες προτάσεις δεν είναι απαραίτητα το μοτίβο δράση-αντίδραση-δημιουργία προβλήματος-λύση. Χωρίς να αγνοείται η συμβολή όλων των κλασσικών θεατρικών αριστουργημάτων, είναι αναγκαίο να εμφανίζονται διαρκώς καινούργιες ιδέες που πορεύονται παράλληλα με εμάς. Αν εμφανιστεί η ανάγκη να πει κάποιος όχι κάτι μεγάλο και βαρύγδουπο αλλά κάτι γνώστο μα με διαφορετικό τρόπο και προσέγγιση, τότε πρέπει να είμαστε ανοιχτοί σε αυτό. Ακόμη και χωρίς το εργο να καταλήγει κάπου συγκεκριμένα και μένει μετέωρο θέτωντας απλώς ερωτήματα και θίγοντας καταστάσεις που ζούμε, είναι άκρως επικοδομητικό για όλους τους θεατές μα και τους ανθρώπους της τέχνης που ενδέχεται να εμπνευστούν και πυροδοτηθεί μια ακόμη σειρά από έργα που θα μας αγγίξουν.
Η Εφη Μεράβογλου μετά το δράμα του Dreamville συνεχίζει απο τον καινούργιο χρόνο με κάτι πιο ανάλαφρο, μα οχι απαραίτητα και ευκολοχώνευτο, την παρωδια ''Ζητείται Δράκουλας'' , που παίζεται για τρίτη χρονιά. Ευχόμαστε καλή επιτυχία!
Οι συντελεστές αναφέρονται παρακάτω:
ΚΕΙΜΕΝΟ/ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ - ΕΦΗ ΜΕΡΑΒΟΓΛΟΥ
ΣΚΗΝΙΚΑ/ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ- ΜΙRELLA DRESS
ΜΟΥΣΙΚΗΕΠΙΜΕΛΕΙΑ – ΕΦΗ ΜΕΡΑΒΟΓΛΟΥ
ΟΡΓΑΝΩΣΗΠΑΡΑΓΩΓΗΣ – ART AND MEDIA ZONE
ΓΡΑΦΙΣΤΙΚΑ / ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΣΗ – ΦΩΤΗΣ ΠΑΝΤΖΗΣ
VIDEO / TRAILER – ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΔΗΣ
ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΛΤΣΑΣ
ΗΘΟΠΟΙΟΙ:
Έφη Μεράβογλου
Νίκος Σταματόπουλος
Ανθή Κόκκινου
Χρήστος Γιακουμής
Αγγελική Μαχαίρα
Γιώργος Μάρκου
Ισαβέλλα Αναστασίου
Κατερίνα Merolle
Κωνσταντίνα Βάρδα
Ιωάννης Λάτσης
Voice off: Χρήστος Σιμαρδάνης
