Αποθέωση αυτού του πρόσφατου φαινομένου οι δύο ταινίες που διεκδικούν μπόλικες Χρυσές Σφαίρες και συντόμως θα αποσπάσουν και αντίστοιχες υποψηφιότητες Οσκαρ. Κόπια Μέριλιν από εδώ, γαλλική κόπια ... βουβής ταινίας από εκεί
«Επτά μέρες µε την Μέριλιν».
Ο Κόλιν Κλαρκ λοιπόν (1932-2002). Που προς τα τέλη της δεκαετίας του '50 είχε καταλήξει τρίτος βοηθός του Λόρενς Ολίβιε, σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή μιας εύγεστης τσιχλόφουσκας με τον τίτλο «The prince and the showgirl» (ελληνικά παραφράστηκε «Ο πρίγκιπας και η χορεύτρια»). Με πρωταγωνίστρια τη Μέριλιν Μονρόε (1926-1962). Νεκρή μόλις 36 ετών. Δολοφονημένη, λένε, από τα τσιράκια της οικογένειας Κένεντι, μπορεί και όχι. Who knows!
Εκεί λοιπόν βρέθηκε ο μπαγάσας στο κρεβάτι της ατελείωτης αμερικανίδας σταρ. Τύχη βουνό. Που, αν θέλετε την γνώμη μου, την κατάπιε η ίδια η δική της εικόνα. Πίστεψε μέχρι θανάτου σ' αυτά που πίστευαν όλοι οι αρσενικοί της οικουμένης γι' αυτήν. Ενα λάθος που απέφυγε η θρυλική Γκρέτα Γκάρμπο κι έτσι κατάφερε να χορτάσει μέχρι τα βαθιά της γεράματα την προσωπική της ζωή.
Η Μέριλιν, λοιπόν, μέσα στην ανασφάλειά της, τον απέραντο ναρκισσισμό της και την παροιμιώδη ανισορροπία της είπε στον Κόλιν: «Boy come to me». Κι έτσι το παιδί που κουβαλούσε τους καφέδες στον Λόρενς Ολίβιε έπεσε με τα μούτρα και χάρηκε το απόλυτο κορμί. Η φαντασίωση κάθε αληθινού αρσενικού. Απ' αυτή τη σχέση προέκυψε και το αυτοβιογραφικό βιβλίο «My week with Marilyn» (Επτά μέρες με τη Μέριλιν) και από εκεί κατέληξε ταινία με σκηνοθέτη τον Σάιμον Κέρτις και καστ τη Μισέλ Γουίλιαμς ως Μέριλιν (κόβω το σβέρκο μου πως θα κερδίσει Οσκαρ), τον Κένεθ Μπράνα ως Λόρενς Ολίβιε, την Τζούλια Ορμοντ ως Βίβιαν Λι (σύζυγος του Λόρενς Ολίβιε) και Εντι Ρέντμεϊν ως Κόλιν Κλαρκ.
Ε και; Αυτό ακριβώς λέω κι εγώ. Αν κάποιος επιθυμεί με την πραγματική Μέριλιν να συναντηθεί, δεν έχει παρά να νοικιάσει σε DVD το καλύτερό της «Μερικοί το προτιμούν καυτό» και να τη χαρεί βλέποντάς τη μέχρι το πρωί. Αυτή είναι η πραγματική Μέριλιν Μονρόε. Διότι εξ όσων γνωρίζω ουδεμία στον πλανήτη μπορεί να αντικαταστήσει και να υποκαταστήσει αυτό το απόλυτο θηλυκό. Η Μισέλ Γουίλιαμς κάνει ό,τι μπορεί. Αληθινά το λέω αυτό. Ομως ρεπλίκα ο θησαυρός. Μεταξύ μας τώρα. Η τελευταία εξαιρετική ταυτοπροσωπία που είδα στην οθόνη ήταν για την Εντίτ Πιαφ «Η ζωή σαν τριαντάφυλλο» με τη Μαριόν Κοτιγιάρ.
Οσο για τον Κένεθ Μπράνα, κάνει κι αυτός ό,τι μπορεί. Με εξαιρετική μιμητική. Κατά τ' άλλα φτωχό το σενάριο, καλοφτιαγμένη η σκηνοθεσία. Τι μαθαίνουμε; Οτι ήταν ανασφαλής. Γνωστό. Οτι ήταν βυθισμένη στα χάπια. Γνωστό. Οτι ο Αρθουρ Μίλερ έγραφε στα κρυφά κακιούλες για τη σεξοθεά. Οτι κοιμόταν με όποιον της κάπνιζε. Γνωστό. Και ότι ο Λόρενς Ολίβιε είχε πει γι' αυτήν ότι «να μάθει υποκριτική η καημενούλα είναι σαν να μάθει ένας ασβός»! Βαθμοί=5
